More About Eleftheria...



Enter your email address:

Latest Video-clip

Μουσική συνάντηση γεμάτη ηλεκτρισμό και υψηλή αισθητική


Είναι από τις μουσικές παραστάσεις της χρονιάς που ξεχωρίζουν, που κάνουν τη διαφορά. Η συνάντηση της Δήμητρας Γαλάνη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στη σκηνή του «Ρεξ».

Δύο φωνές με χρώμα και φως από τη Δύση και την Ανατολή, δύο ερμηνεύτριες σε μια παράσταση γεμάτη ηλεκτρισμό, με εξαίρετους μουσικούς και υψηλή αισθητική.



Μια πρόταση ψυχαγωγίας, που λείπει από τη νυχτερινή διασκέδαση. Η συνάντηση της Δήμητρας Γαλάνη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη τροφοδοτεί το αίσθημά μας με αγαπημένους ήχους και εικόνες, με τραγούδια που έχουν γράψει εποχή σε ένα τρίωρο πρόγραμμα πλούσιο, χορταστικό και με ποικιλία. Μια παράσταση με τραγούδια-ιστορίες για τον έρωτα, την αγάπη, τον χωρισμό, τη ζωή. Τραγούδια που εναλλάσσονται δυναμικά, για να δώσουν τη σκυτάλη σε ένα λαϊκό πρόγραμμα και να δημιουργήσουν έναν ζωντανό διάλογο με το κοινό.

Εξαιρετική είναι η αρχή της βραδιάς με την προβολή, στην οποία η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη εμφανίζονται σε «αρνητικό» τραγουδώντας τα «Λιανοτράγουδα» του Μάνου Χατζιδάκι. Ακολουθούν τραγούδια και από τις δύο («Δυνατά», «Ελα σε μένα», «Ερωτικό», «Παραδόσου», «Πάω να πιάσω ουρανό», «Κουπαστή»), οι οποίες μοιράζονται ουσιαστικά την πίστα. Δεν πρόκειται για δύο προγράμματα σε ένα, αλλά για ένα πρόγραμμα δεμένο, κεφάτο, με ποιότητα, ύφος και ουσία. Ρυθμός και ένταση.

Παιχνίδι και συναίσθημα. Συγκίνηση και συμμετοχή. Τη σκυτάλη παίρνει η Ελευθερία Αρβανιτάκη ερμηνεύοντας μερικές από τις επιτυχίες της -παλαιότερες αλλά και πιο πρόσφατες-, ακολουθεί η Δήμητρα Γαλάνη στο ίδιο μοτίβο, για να συνεχίσουν και οι δύο επί σκηνής με ντουέτα σε γνωστά τους κομμάτια. Μετά το διάλειμμα ακολουθεί το λαϊκό μέρος, το οποίο επωμίζονται από κοινού. Σε αυτό το κομμάτι υπάρχουν οι «εκπλήξεις».

Πρώτα χωρίζουν το κοινό σε εξώστη και πλατεία και του ζητούν να τραγουδήσει το «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω» και μετά κάνουν έναν μίνι διαγωνισμό καραόκε με όσους θεατές ενδιαφέρονται να μπουν στην «περιπέτεια». Η δεύτερη έκπληξη της βραδιάς είναι η παρουσία της ραδιοφωνικής παραγωγού Γιώτας Κοτσέτα σε ένα τραγουδιστικό «παιχνίδι»: εκείνη επιλέγει τραγούδια από την ξένη δισκογραφία κι εκείνες της απαντούν με δικά τους. Η βραδιά κλείνει με ανκόρ, όπως το «Χειροκρότημα»» ή το «Παράπονο - Ξενιτιά».

Αντιγόνη Κάραλη

[ΕΘΝΟΣ]

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ «ΔΥΝΑΤΑ»

Δημιούργησε το απόλυτο best !Έκανε το απόλυτο hit! Το νέο διπλό album της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, με τίτλο «Δυνατά» είναι ήδη χρυσό και το τραγούδι «Μην Ορκίζεσαι» το πιο αγαπημένο κομμάτι ακροατών και μουσικών παραγωγών.

Το νέο τραγούδι , κατέκτησε την κορυφή από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε και παραμένει εκεί σύμφωνα με τον επίσημο δείκτη μετρήσεων των Ελληνικών Ραδιόφωνων. Πιο συγκεκριμένα, και μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το «Μην Ορκίζεσαι» είχε μεταδοθεί περισσότερες από 5.000 φορές στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αθήνας και Θεσσαλονίκης (χωρίς να περιλαμβάνονται εκείνες της υπόλοιπης περιφέρειας).

Το album «Δυνατά» που «αγκαλιάζει» τα 20 χρόνια λαμπρής καριέρας και τις καλύτερες στιγμές της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο ελληνικό τραγούδι, αποχαιρέτησε το 2007 και υποδέχθηκε το 2008 από την πρώτη θέση των πωλήσεων , σύμφωνα με την IFPI.

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη με το «Δυνατά» μας αποδεικνύει ότι τα 20 χρόνια μαγικών μουσικών στιγμών που μας χάρισε , ήταν μόνο η αρχή…

Τρεις γυναίκες, μία νύχτα στο Ρεξ

Έρχεται κάποια στιγμή που υποκλίνεσαι στο προφανές. Και έρχεσαι στα ίσα σου.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

To βράδυ της Κυριακής, που όλα λουφάζουν και ανιούν, πήγα να δω στο Ρεξ την Ελευθερία με τη Γαλάνη. Μ' έψησε και το γεγονός ότι θα καθόμουν στο ίδιο τραπέζι με τη Χαρούλα Αλεξίου, την οποία βαθμηδόν έχω εκτιμήσει βαθειά και για τη φωνή της και για την άπλα του χαρακτήρα της.

Λέω βαθμηδόν, γιατί επί πολύ καιρό σνόμπαρα το μαζικό ποιοτικό τραγούδι που κάνουν αυτές οι γυναίκες. Στους Talking Heads, τον Bob Dylan, τον Σαββόπουλο και τον Χατζιδάκι έβρισκα και τη συγκίνηση και τη στυλιστική ανωτερότητα που χρειαζόμουν, ως σωστό θύμα της ποζάτης γενιάς μου (διαβάστε την άψογη δήλωση της Τσανακλίδου στο Verbatim αυτού του τεύχους). Αλλά τα χρόνια περνούν. Κι αργά το βράδυ στο YouTube έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να βλέπει με δέος τη Μοσχολιού να τραγουδά. Και τα ακόρντα του Ζαμπέτα (σαν κλάμα) να λύνουν τoν κόμπο των σπλάχνων, όσο τίποτε άλλο.

Εν πάση περιπτώσει, πήγα. Κόσμος πολύς, ασφυκτικός. Στο βάθος μια γυναίκα στα 60 με big hair και μαύρα γυαλιά όλη νύχτα, βλοσυρή, ζευγάρια που έγερναν τα κεφάλια όταν η μουσική γινόταν μπλε, μερικοί άνθρωποι του φαίνεσθαι και των media (πάντα πιο εκδηλωτικοί από τους άλλους), oι ζωγραφιές του Τσαρούχη στο ταβάνι («Τόσα ωραία αγόρια και να μην πέφτει κανένα πάνω μας!» είπε κάποια στην παρέα), η Χαρούλα απλή, ανάμεσα σε φίλους, ντυμένη ανεπιτήδευτα με ένα παλιομοδίτικο ζιπουνάκι και μπλε παντελόνι καθημερινό. Ήπια για να επιταχύνω τη βραδιά.

Κι έπειτα βγήκαν οι δυο τραγουδίστριες. Δυο θηρία, δυο σαμάνοι. Με απόλυτο έλεγχο της φωνής και της τέχνης τους - με απόλυτη ενσυναίσθηση της στιγμής: Καθοδηγούσαν τον κόσμο στο τελικό γλέντι με ακρίβεια χειρουργού. Της Γαλάνη η φωνή, ακόμα και μέσα από αυτά τα ηχοσυστήματα που αποχυμώνουν κάθε ιδιοσυγκρασία, είναι σαν να τη φέρνει ο αγέρας. Έχει αλλάξει πολύ από εκείνη την πρώτη φορά που τραγούδησε στη βάρκα του «Όμορφες Μέρες» το «Μη Μου Μιλάς γι' Αγάπη», αλλά έχει την ίδια αέρινη ποιότητα. Παλιά, ήταν σαν αέρας ανάμεσα στα πεύκα, τώρα η φωνή της έρχεται από τη θάλασσα, τον βαθύ πόντο. Η φωνή της Ελευθερίας συχνά θυμίζει μέταλλο, αλλά περισσότερο μοιάζει με το υψίσυχνο static που βομβίζει τις καλοκαιρινές νύχτες στη φύση, όταν όλα γύρω μας είναι ήσυχα - κάτι διαπεραστικό και επίμονο που τελικά γίνεται γλυκό σαν νάρκη.

Τραγουδούσαν κι έπινα. Τα τραγούδια που είναι πολλά και παρηγορητικά και τελικά ισοδύναμα με τις χιλιάδες ξωκλήσια των Ελλήνων. Τσιτσάνης, Ζαμπέτας, Άκης Πάνου, Λοΐζος... Η αίθουσα είχε γίνει ζελές. Κι όταν άρχισαν τα μπουζούκια, τα ήσυχα ζευγαράκια έβγαλαν τα γνωστά ελληνικά κέρατα - καπνοί απ' τα αυτιά. Το αιώνιο παράπονο, ο καημός, ο σεβντάς, το φόρτωμα, το γαμώτο - μα προπαντός το Νυν Απολύεις τον Δούλον Σου Δέσποτα. Είναι να απορείς, πώς στο 2008, μετά από τόση ΕΟΚ, ίντερνετ και Καγιέν, ο σκληρός πυρήνας των Ελλήνων είναι ένα ασιατικό παράπονο, ένας «δρόμος» που εκβάλλει στα χαριτωμένα νερά της Ιωνίας. Μη το ψάχνεις - αυτό είναι. Όσο πιο γρήγορα παραδοθείς, τόσο πιο γρήγορα θα γλεντήσεις με αποτελεσματικότητα.

Η κορύφωση ήρθε όταν ανέβηκε η Χαρούλα να πει δυο τραγούδια. Ουσιαστικά την εξανάγκασαν οι φωνές του πλήθους. Δεν είχε προετοιμαστεί, είχε πιει και λίγο, δεν ήταν απλώς απλή, ήταν απτή σαν μέλος της οικογένειάς μας. Διότι αυτές οι τραγουδίστριες είναι οι μόνες που ενώνουν τους Έλληνες (ούτε πολιτικοί πια ούτε διανοούμενοι) και στους καπνούς, έστω, δημιουργούν την αίσθηση μιας πανελλήνιας κοινότητας. Διά βοής απαιτήθηκε να πει το «Όλα Σε Θυμίζουν» και μετά τον «Φαντάρο», για το γιο της που παρουσιάστηκε στην Τρίπολη. Η φωνή της, χώμα, μέλι και βελούδο, με συγκινεί βαθύτατα και με χτυπάει στο χαμένο κέντρο μου! Όπως η Μοσχολιού. Κι όπως η πιο ασταθής, αλλά μεγαλειώδης και πολύ αδικημένη Ρένα Κουμιώτη. Τις έβλεπα και τις τρεις μπροστά μου να καλαμπουρίζουν - αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο που να έχει τόσες μεγάλες τραγουδίστριες αυτού του ύφους. Είναι ένα ύφος που σύντομα θα εκλείψει αν δεν μεταλλαχθεί προς την ήπια ποπ που αποπειράται η Πρωτοψάλτη ή την ευγενή electronica που έχουν προσπαθήσει η Γαλάνη και η Τσανακλίδου. Ως τώρα τα αποτελέσματα είναι μεικτά, και χώρο κερδίζει διαρκώς η αντενοποίηση των πάντων. Ούτως ή άλλως, τέτοιες «θερμές» και μεγαλειώδεις τραγουδίστριες αποκλείεται να ξαναϋπάρξουν, αφού το σύστημα που γεννά τους νέους σταρ χρειάζεται μηχανές, όχι θερμότητα, ούτε προσωπικότητες.

Έστω κι αργά, είδα κι εγώ τη σπουδαιότητα αυτών των γυναικών, που πέρασαν διά πυρός και σιδήρου για να διαφυλάξουν, όπως μπορούσε η καθεμιά, το ίχνος μιας ακέραιας καλλιτεχνικής ωραιότητας - κάτι από την «παλιά ηδονική συγκίνηση». Συμβαίνει, όταν κάθεται για πολύ καιρό στα πέριξ ένας σπουδαίος άνθρωπος, να τον συνηθίζουμε, να τον αμφισβητούμε και να τον γλωσσοτρώμε (εν είδει φτηνής Θεοφαγίας). Οι άνθρωποι χρειάζονται απόσταση για να διακρίνουν τους μύθους - είναι ένα είδος πρεσβυωπίας που την ενέτειναν τα media. Όμως παραξεχαστήκαμε. Και θέλω, όσο είναι καιρός, να πω αυτά που έχω να πω: Αυτές οι γυναίκες είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα της Ελληνικής Κατάστασης. Δεν έχουν σημασία οι περιστασιακές συμβάσεις που χάριν δουλειάς ή καριέρας κάνουν. Στο φινάλε τους είναι εξαιρετικές. Συχνότατα, μαγικές. Και ο τρόπος που ζουν και έζησαν έχει αξιοπρέπεια και θάρρος. Υποκλίνομαι στο προφανές που αντέχει, όταν εκατοντάδες χαζές πρωτοπορίες σκάνε και σβήνουν γύρω τους, δίχως να αφήνουν ίχνη. Κομφορμισμός; Ίσως. Αλλά και απλή άλγεβρα.

Βγήκαμε από το Ρεξ κι ήταν κοντά τρεις. Προσπαθήσαμε να επιτείνουμε τη νύχτα σε μπαράκια που δεν θες να ξέρεις. Άλλες φωνές, άλλοι πλανήτες: Σακελλαρίου, Βάνου, Μπέλλου. Γίναμε λιώμα - το ελληνικό λιώμα, που είναι μαζί κατάθλιψη και θρίαμβος. Το χάραμα είχαμε συνθηκολογήσει (επιτέλους) με όλους και όλα.

Κυρίες μου, ευχαριστώ.

[LIFO]

Eleftheria Live in Spain!



Stin Ellada synehizei i Eleftheria "dynata" sto Rex me tin Dimitra Galani - os Kyriaki ton Vaion! Meta omos taxidevei stin Ispania opou tha dosei 4 synavlies (25/4 Castellon , 26/4 La Coruna , 28/4 Zaragoza , 1/5 San Sebastian). Perissoteres plirofories sto www.arvanitaki.gr!

------------------------------------------

Eleftheria will be playing at Rex Music Hall in Athens until April 20th together with Dimitra Galani! Right after she will be traveling to Spain where she is giving 4 concerts ((25/4 Castellon , 26/4 La Coruna , 28/4 Zaragoza , 1/5 San Sebastian). For further info please visit www.arvanitaki.gr