More About Eleftheria...



Enter your email address:

Latest Video-clip

Ελληνικά μουσικά σουξέ made in Italy


«Εντεχνοι» σύγχρονοι ερμηνευτές επιλέγουν να τραγουδήσουν ιταλικές επιτυχίες

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Πότε σιγοτραγουδήσατε τελευταία φορά ένα ιταλικό τραγούδι; Μη βιαστείτε να απαντήσετε. Η εκπνοή του 2007 κληροδότησε στην Ελευθερία Αρβανιτάκη μία μεγάλη επιτυχία. Εχει τίτλο «Μην ορκίζεσαι» και είναι διασκευή μίας ιταλικής σύνθεσης της δεκαετίας του ’90 («Comme Mona Lisa», Mango). Κάνει θραύση στα αθηναϊκά ραδιόφωνα που δεν θέλουν και πολύ: τα «έντεχνα» σουξέ σπανίζουν πια και οι παραγωγοί των πιο «ποιοτικών» σταθμών προσπαθούν να πιαστούν από το παραμικρό.

Αντίθετα, οι διασκευές ιταλικών τραγουδιών δεν είναι τόσο σπάνιες. Απλά δεν μαθαίνουμε την προέλευσή τους. Την περασμένη άνοιξη οι φωνές της Δήμητρας Γαλάνη και του πρωτοεμφανιζόμενου στην ελληνική δισκογραφία Γιώργου Καραδήμου έκαναν κανονική κατάληψη στα FM με την μεγάλη επιτυχία «Σε θέλω εδώ». Ελάχιστοι ξέραμε ότι πρόκειται για διασκευή. Ηταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που ερμήνευσε ο διάσημος Αντρέα Μποτσέλι, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 με τίτλο «Vivo per lei». Και λίγα χρόνια νωρίτερα πάλι η Ελευθερία Αρβανιτάκη, μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, χάρισαν μία δεύτερη, ελληνική ζωή στο «Giardini di Marzo» («Πριν το τέλος»), ένα σπουδαίο τραγούδι του Λούτσιο Μπατίστι (1943-1998). Η ιταλική μουσική υπήρξε πάντα μία ελκυστική δεξαμενή για την ελληνική δισκογραφία. Στη δεκαετία του ’70 ήταν πολύ της μόδας οι διασκευές σουξέ της χρυσής εποχής των ιταλικών σίξτις. Αλλά στην καρδιά της μεταπολίτευσης, όταν στην Ελλάδα το πολιτικό τραγούδι γέμιζε στάδια, η τύχη των «ιταλικών» διασκευών ήταν περίπου αναμενόμενη. Πόσο μάλλον όταν τις ερμήνευαν οι σταρ του «ελαφρού» τραγουδιού της εποχής, ένα παράδοξο «περιθώριο» των ελληνικών σέβεντις. Σ’ ένα τόσο αφιλόξενο κλίμα τα ιταλικά τραγούδια ταυτίστηκαν με την Ραφαέλα Καρά και το δίδυμο του Αλ Μπάνο και της Ρομίνα Πάουερ. Τα πράγματα δεν άλλαξαν δραματικά μέχρι την εμφάνιση του Ερος Ραματσότι στις αρχές της δεκαετίες του ’90. Το ιταλικό τραγούδι έγινε ξανά για λίγο «μόδα» αλλά η ανάκαμψη ήταν επιφανειακή. Περιορίστηκε στους σταρ, χάθηκε, δηλαδή, η ευκαιρία για μία πιο ουσιαστική γνωριμία με την πληθωρική ιταλική παραγωγή.

Πλουραλισμός

Σήμερα που απουσιάζει το μεγάλο όνομα τύπου Ραματσότι, ακούμε ιταλική μουσική χωρίς να το ξέρουμε. Ακούμε τις διασκευές. Δεν είναι λίγο. Οι συνθέτες που επιλέγουμε να διασκευάσουμε εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές τραγουδοποιών που, ωστόσο, μας υποψιάζουν για τον πλουραλισμό και το βάθος του σύγχρονου ιταλικού τραγουδιού. Και μας κάνει να αναλογιστούμε πόσα πολλά χρόνια έχουν περάσει από το «Felicita» του Αλ Μπάνο και της Ρομίνα Πάουερ που εν των μεταξύ χώρισαν...