More About Eleftheria...



Enter your email address:

Latest Video-clip

Μελωδικός διάλογος Δύσης και Ανατολής


Η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Ρεξ μιλούν για τη «μαστοριά» των συνεργασιών

Της Γιωτας Συκκα

Οι τράσες, στις οποίες ακουμπούν τα ρομποτικά φώτα, αντανακλούν στο σκούρο μωβ χρώμα που καλύπτει τους τοίχους του Ρεξ και φτάνει ώς τους εξώστες του. Ολοι οι τεχνικοί ντυμένοι στα μαύρα, σαν να ’ναι συνεννοημένοι, δοκιμάζουν τα φώτα που εναλλάσσουν χρώματα: γαλάζιο, φούξια, μπλε, κόκκινο. Η Ελευθερία Ντεκώ έχει βάλει το χεράκι της στον σχεδιασμό και ο Φιλ Χιλ στον προγραμματισμό. Ο χώρος μοιάζει γιαπί· τα σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη σαν να κρύφτηκαν, ενώ οι δύο ενορχηστρωτές, Γιώργος Ζαχαρίου και Σωτήρης Λεμονίδης, μας θυμίζουν ότι εδώ θα δούμε τη σύγκλιση δύο διαφορετικών κόσμων. Δύο κόσμων που τους ενώνουν πολλά: από το σμυρναίικο, τα λαϊκό και τον Βαμβακάρη μέχρι τα λάτιν και την ηλεκτροπόπ. Τους δύο κόσμους της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, οι οποίες σ’ ένα διάλειμμα της πρόβας τους μιλούν για την αύρα του χώρου. Του ιστορικού κινηματοθεάτρου που φέτος κλείνει τα 73 του χρόνια. «Σε αυτό το σύμπλεγμα αιθουσών, στον πάνω χώρο του Ρεξ το 1968 εμφανίστηκα για πρώτη φορά» ομολογεί η Δήμητρα Γαλάνη. «Γενικά στους χώρους που δουλεύω αναζητώ πάντα το παρελθόν τους και το σέβομαι, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση». «Κοίτα στην οροφή» με παροτρύνει η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Πράγματι, έπειτα από χρόνια, μοιάζει απαλλαγμένη από τα βάρη των προηγούμενων χρήσεων. Αναδεικνύεται, μάλιστα, η τοιχογραφία που επέβλεψε ο Γιάννης Τσαρούχης στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Αλλωστε: «Οι άνθρωποι κάνουν τους χώρους κι όχι το αντίθετο»...

— Η ένωσή σας πώς προέκυψε;

Ε.Α.: Πριν από τέσσερα χρόνια είχα ζητήσει από τη Δήμητρα να συνεργαστούμε. Το αφήσαμε για όταν θα το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις μας. Δεν ήταν θέμα να γίνει μια ακόμη συνεργασία. Μαζί έχουμε παρελθόν. Τη θυμάμαι όταν ήμουν στην Οπισθοδρομική, αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν ερχόταν στο Αλσος.

Δ.Γ.: Είχα πάθει πλάκα τότε. Γλεντάγαμε με την Οπισθοδρομική.

Ε.Α.: Υστερα συναντηθήκαμε και επαγγελματικά στον «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος μας έβαλε να πούμε μαζί το «Λιανοτράγουδο». Ηταν από τις συγκινητικότερες στιγμές που πέρασα στη σκηνή. Θυμάμαι τι σαματάς γινόταν. Δέκα λεπτά διαρκούσε το χειροκρότημα.

Δ.Γ.: Εχει σημασία γιατί ο Μάνος δεν έσπαγε κύκλους τραγουδιών, όμως μας έδωσε να πούμε το συγκεκριμένο. Ηταν πετυχημένη συνεργασία. Πάντα είχαμε καλή σχέση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τραγούδι «Μένω εκτός». Ημουν στο γραφείο του Θ. Σαραντή, ο οποίος είχε κάποια δισκάκια αφημένα που δεν επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στην Ελλάδα. Ακούω τους αρμένηδες και παθαίνω πλάκα. Της τηλεφώνησα αμέσως: «Βρήκα ένα τραγούδι που σου ταιριάζει». Είδες, λοιπόν, μας συνδέουν πολλά.

Το «χτίσιμο»

— Πολλά προγράμματα γίνονται στο όνομα της πρωτοτυπίας. Στη δική σας περίπτωση δεν έπαιξε ρόλο, ήταν μόνο θέμα εκτίμησης;

Δ.Γ.: Δεν είναι πάντα τόσο κυνικά τα πράγματα όσο νομίζει ο κόσμος. Εχεις μια ιδέα, τη λες, σου λέει και ο άλλος τη δική του κι έτσι χτίζεται μια συνεργασία.

— Ποια είχε το πάνω χέρι;

Δ.Γ.: Στις γυναίκες αυτά δεν συμβαίνουν. Είχα κάποιες σκέψεις οι οποίες σχετίζονταν με κάποιες εικόνες, τις είπα, άρεσαν στην Ελευθερία. Ετσι έγινε. Τα προγράμματα χτίζονται από κοινού και βέβαια και με τους συνεργάτες. Δεν είναι αποφασίζω και διατάσσω.

Ε.Α.: Μα το πρόγραμμα κάθε μια από μας το βλέπει αλλιώς. Εγώ για παράδειγμα αρχίζω από τον σκελετό του προγράμματος.

Δ.Γ.: Οταν κάνεις μια συνάντηση ο σκοπός είναι να βασιστείς σ’ αυτήν. Αυτό απαιτεί θυσίες κι από τις δύο πλευρές κι έχει και μια «πειθαρχία» διαφορετική από το να κάνεις ένα δικό σου ρεσιτάλ. Μαστοριά θέλουν και τα δύο, αλλά στην περίιπτωση αυτή πρέπει να υπολογίζεις στη συνάντηση. Στις συναντήσεις έχω δουλέψει πολύ. Η Ελευθερία, κυρίως, έχει κινηθεί μόνη της. Συνεπώς, γνωρίζω το πεδίο και μου αρέσει. Ομολογώ ότι ευκολότερα μπορεί να βαρεθώ μόνη μου παρά με έναν ακόμη στη σκηνή.

Ε.Α.: Ο διάλογος πάντα έχει ενδιαφέρον πολύ περισσότερο αν είναι μουσικός.

— Προέρχεστε ωστόσο από διαφορετικούς κόσμους.

Ε.Α.: Εννοείται. Προερχόμαστε από διαφορετικές γενιές, όμως έχουμε μια ομιλία κοινή, ακούσματα ίδια, φίλους κοινούς. Αυτό κάνει πιο ενδιαφέρουσα τη συνομιλία. Είναι ένας διάλογος Δύσης και Ανατολής.

Δ.Γ.: Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν διαφορετικοί κόσμοι. Ενας είναι και είναι μουσικός, χωρίς χρώμα και οριοθέτηση. Φυσικά είμαστε άλλες γενιές, εκείνη ξεκίνησε 12-15 χρόνια έπειτα από μένα.

Ε.Α.: Αισθάνομαι πως στο τραγούδι μπήκα με στρωμένα χαλιά. Με ανθρώπους να με υποδέχονται. Ενας από αυτούς ήταν και η Δήμητρα. Μου είπε τα καλύτερα. Δεν συνηθίζεται να σου λένε «μπράβο».

Δ.Γ.: Ησουν θυμάμαι στις Νταλίκες με τον Χρήστο Νικολόπουλο όταν λέγαμε με κάτι φίλους «να μια τραγουδίστρια που έχει στυλ πριν γίνει σταρ». Μας έκανε εντύπωση η άψογη φιγούρα στη σκηνή.

Εκπλήξεις

— Στο πρόγραμμα κάνατε υποχωρήσεις στο ρεπερτόριό σας;

Ε.Α.: Μοιραία μένουν κάποια τραγούδια απ’ έξω.

Δ.Γ.: Υπάρχουν πάντως και πολλές εκπλήξεις.

— Πολύ ιδανικά μου τα λέτε, δεν υπήρξαν διαφωνίες, μόνο αλληλοθαυμασμός;

Ε.Α.: Φυσικά και υπήρξαν διαφωνίες αλλά ήταν για το καλό μας. Δηλαδή δεν μου αρέσει να μπει εδώ «Η ζωή κλεμμένη» ή η Δήμητρα μου έλεγε μη το βάλεις αυτό τελευταίο αλλά πρώτο.

— Ο τσαμπουκάς της παρέας ποια ήταν, η Γαλάνη;

Δ.Γ.: Δεν χρειάστηκε. Διαφωνία δεν σημαίνει χαλάω τη σχέση. Για σκέψου να συμφωνούσαμε σε όλα.

Ε.Α.: Μην αναζητάς διαφωνίες και τσακωμούς εκεί που δεν υπάρχουν. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα.

Δ.Γ.: Υπάρχει η αντίληψη σε κάποιους ότι απλώς βγαίνουμε, τραγουδάμε και τελείωσε. Υπάρχει σκέψη πίσω απ’ όλα. Δεν μπορώ να βρω μια σειρά τραγουδιών μόνο με το μουσικό αίσθημα. Βλέπω πάντα μια εικόνα.

— Σας λύνει τα χέρια σε μια δουλειά;

Δ.Γ.: Την έχω ανάγκη. Το θέμα της έναρξης της παράστασης λύθηκε από τη στιγμή που την είδα όλη στο μυαλό μου.

— Και ποια ήταν αυτή;

Δ.Γ.: Τα τέσσερα στοιχεία: νερό, αέρας, γη, φωτιά. Τα χαρακτηριστικά της παράστασής μας είναι το στοιχείο του διαλόγου, του γλεντιού, της συγκίνησης και της έκπληξης.

Ε.Α.: Και οι δύο έχουμε αυτά τα στοιχεία.

— Καλεσμένη σας είναι η μουσική παραγωγός Γιώτα Κοτσέτα, τι θα κάνει ακριβώς;

Δ.Γ.: Μας κεντρίζει με μουσικές στη σκηνή κι εμείς της απαντάμε ανάλογα. Δεν θα είναι ίδιο κάθε βράδυ.

Ε.Α.: Για παράδειγμα, ξεκινάει με τον Ικαριώτικο σε κλαμπίστικο ρυθμό (των «Παλίρροια») και μεις απαντάμε με σούστα.

— Τι θέλετε να πετύχετε με αυτό το παιχνίδι της ατάκας;

Ε.Α.: Ενώνουμε τη διασκέδαση του live με την ατμόσφαιρα του κλαμπ.

Δ.Γ.: Μην ψάχνουμε πάντα το γιατί. Αυτό το παιχνίδι το παίζουμε συχνά οι μουσικοί στα σπίτια μας όταν συναντιόμαστε. Είναι κάτι οικείο. Και γίνεται πάντα έπειτα από μεγάλο γλέντι. Εχει μια διαδραστικότητα το πρόγραμμά μας και σε άλλες στιγμές.

Συνενοχή για την κατάσταση στη νύχτα

— Οταν είστε θεατές προγραμμάτων συναδέλφων σας τι σας συγκινεί και τι σας απωθεί;

Ε.Α.: Περνάω περιόδους που δεν μπορώ να ακούσω τίποτα αλλά είναι λίγες. Υπάρχουν παραστάσεις που είναι αναμενόμενες κι άλλες που έχω παρασυρθεί. Είναι ωραίο συναίσθημα να αφήνεσαι στην αλήθεια.

Δ.Γ.: Οταν μου αρέσει κάτι είμαι από τους καλύτερους θεατές. Μέχρι που κλαίω. Ωστόσο, εκτός από μεμονομένες περιπτώσεις, σε ελάχιστες περιπτώσεις δεν πλήττω. Ολο και λιγότερα πράγματα βλέπω και ευχαριστιέμαι. Σπάνια ζηλεύω κάτι.

Ε.Α.: Μιλάμε βέβαια για διασκέδαση. Γιατί αλλιώς έχω περάσει υπέροχα σε προγράμματα του Μάλαμα ή του Αλκίνοου…

Δ.Γ.: Αναφερόμαστε αποκλειστικά στη νύχτα. Επιμέρους πράγματα πάντα υπάρχουν με κορωνίδα βέβαια τον Σαββόπουλο.

— Η νύχτα δεν σας ενοχλεί με τα καμώματά της;

Δ.Γ.: Από το 1981 έως το ’87 ήμουν αρκετά μακριά της. Πάντως μου αρέσει να διασκεδάζει ο κόσμος με ωραία τραγούδια. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια χάνουμε την επαφή με το γλέντι.

— Βέβαια τα γλέντια ήταν οικογενεικά και σε πιο ανθρώπινες συνθήκες. Ούτε σε αλάνες, ούτε στριμωξίδι, ούτε κοροϊδία…

Ε.Α.: Κακός ήχος, κακό θέαμα, πολλά ακόμη…

Δ.Γ.: Αγοραία συμπεριφορά. Υπάρχει μια συνενοχή στον τρόπο που λειτουργεί επιχειρηματικά η νύχτα, η οποία έχει κάνει μεγάλη ζημιά.

Ε.Α.: Δεν συμφωνώ με το αγοραία. Αν συμφωνούσα θα έπρεπε να φύγω από τη νύχτα.

Δ.Γ.: Δεν είναι μόνο από τους επιχειρηματίες αλλά και από τους καλλιτέχνες. Γι’ αυτό είπα συνενοχή.

— Γιατί, μήπως το κοινό δεν έχει αλλάξει;

Ε.Α.: Γιατί, εμείς δεν αλλάξαμε;

Δ.Γ.: Πράγματι το κοινό άλλαξε, επειδή όμως το τροφοδοτούν με ευτελή υλικά. Οσο κι αν έχει αλλάξει, όμως, όταν του δώσεις αλήθεια επανέρχεται. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτός ο λαός τη σχέση που είχε με τη μουσική την έχει πετάξει στα μπάζα. Μόλις του ξυπνήσεις αληθινά αισθήματα μπορεί να κλάψει.

— Εσείς κλαίτε;

Ε.Α.: Μας συνέβη όταν τραγουδήσαμε το «Στρώσε το στρώμα σου» στις πρόβες.

Δ.Γ.: Να, βλέπεις, έτσι έρχονται τα πράγματα. Δεν είμαστε φωστήρες.

Καθημερινή