More About Eleftheria...



Enter your email address:

Latest Video-clip

Παιχνίδι για δύο


Η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη βλέπουν τις κοινές εμφανίσεις τους, που αρχίζουν στο τέλος του μηνός στο «Ρεξ», σαν ένα μουσικό παιχνίδι που προσδοκούν να μοιραστούν με το κοινό. Οσο, λοιπόν, συνεχίζουν τις πρόβες, είπαμε να παίξουμε ακόμα ένα, δημοσιογραφικό: αντί ερωτήσεων, τους ζητήσαμε να συνεχίσουν, σε ξεχωριστές συναντήσεις, τις προτάσεις που ξεκινήσαμε εμείς.

* Είμαστε φίλες, εκτιμάμε και θαυμάζουμε η μια την άλλη, αλλ' αυτά δεν αρκούν για να κάνεις ένα πρόγραμμα. Κατά βάθος χρειάζεται...

Γ.: «Αλήθεια, σχέση με τη μουσική και, φυσικά, να είσαι έτοιμος όχι μόνο να επιμένεις αλλά και να υποχωρείς».

Α.: «Χιούμορ, συγκίνηση με τα ίδια τραγούδια και, βέβαια υπομονή, γιατί είμαστε τόσα χρόνια σ' αυτή τη σκηνή κι έχουμε φτιάξει οχυρά και ισχυρές απόψεις. Πρέπει πρώτα ν' ακούς και μετά να μιλάς».

* Την πρώτη φορά που η Ελευθερία / η Δήμητρα μού επισήμανε κάτι στις πρόβες...

Γ.: «Το σημείωσα. Οταν είμαι βέβαιη για κάτι, το διεκδικώ. Αλλιώς, με προβληματίζει και το ψάχνω».

Α.: «Δεν... ήθελα ν' ακούσω τίποτα!»

* Το κοινό που προτιμώ...

Γ.: «Είναι αυτό που μ' ακούει. Αυτό με το οποίο μιλάμε την ίδια γλώσσα. Διαφορετικοί άνθρωποι, αλλ' από ένα επίπεδο και πάνω».

Α.: «Είναι αυτό που είναι έτοιμο να συγκινηθεί και, την επόμενη στιγμή, να γελάσει. Και το αντίστροφο».

Η τελευταία σκέψη

* Ενα-δυο παρεξηγημένα, κακοχαρακτηρισμένα τραγούδια που, όμως, θα 'θελα να πω είναι...

Γ.: «Κακοχαρακτηρισμένο είναι ένα καλό τραγούδι που έχει πέσει σε κακά χέρια. Αρα το ίδιο δεν φταίει και πάντα υπάρχει ο δρόμος για να το συναντήσεις. Τον έχω διασχίσει πολλές φορές».

Α.: «Συγνώμη - τι σημαίνει κακοχαρακτηρισμένα κι από ποιους; Τραγούδια που ήταν κάποτε κατάπτυστα άντεξαν στον χρόνο και σπουδαιοφανή ορατόρια ξεχάστηκαν. Ηδη από την Οπισθοδρομική τραγουδούσαμε και Χριστοδουλόπουλο. Και δεν έπαψα να δοκιμάζω έως σήμερα. Δεν μ' αρέσει η εξουσία της αισθητικής».

* Η τελευταία σκέψη μου πριν βγω μπροστά στον κόσμο είναι...

Γ.: «Δεν είναι σκέψη, αλλά αίσθημα: σαν να μην υπάρχει βαρύτητα. Μαγική στιγμή!»

Α.: «Να κάνω τον σταυρό μου - αλήθεια. Χρειάζομαι μια δύναμη παραπάνω απ' όση έχω όλη τη μέρα για να συμβεί ό,τι συμβαίνει στη σκηνή».

* Μια στιγμή σε συναυλία που δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Γ.: «Κάθε φορά που ανατριχιάζω ταυτόχρονα με τον κόσμο. Κι ευτυχώς συμβαίνει συχνά».

Α.: «Εχει σχέση με τη Δήμητρα: 1987-τη βραδιά που εμφανιζόμαστε μαζί στον "Σείριο". Ο Μάνος Χατζιδάκις διευθύνει για κείνη μόνο τη φορά, τραγουδάμε μαζί το "Λιανοτράγουδο" από τον "Μεγάλο Ερωτικό" και ο κόσμος χειροκροτεί επί επτά λεπτά - με το ρολόι! Είχαμε ζήσει και με την Οπισθοδρομική βραδιές έντασης, αλλ' αυτή τη στιγμή δεν την ξεχνώ. Και μια άλλη, προ πενταετίας στο Λυκαβηττό: Το θέατρο κατάμεστο, κι ένα παιδί διασχίζει το κοινό και μου δίνει στη σκηνή ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σαν να υπάρχουμε μόνον οι δυο μας».

* Και μια στιγμή που θα προτιμούσα να ξεχάσω...

Γ.: «Να βγαίνω στη σκηνή με φόρα, να ξεκινώ το τραγούδι και να 'ναι κλειστό το μικρόφωνο. Ευτυχώς συμβαίνει σπάνια».

Α.: «Δεν υπήρξε. Εκτός αν την έχω όντως ξεχάσει».

* Οποτε υπήρξα ερωτευμένη, τραγουδούσα...

Γ.: «Τα προσωπικά μου βιώματα με τους στίχους των τραγουδιών. Αλλά κάποια στιγμή γίνεται τόσο ισχυρός ο έρωτας για τη μουσική, που αντικείμενο του πόθου σου γίνεται αυτή».

Α.: «Σαν να ήμουν άλλη! Ο έρωτας σε μεταμορφώνει σ' ένα ον που δεν αναγνωρίζεις. Φεύγεις απ' ό,τι ήξερες για τον εαυτό σου, χάνεις το μέτρο, χάνεις τ' αυγά και τα πασχάλια. Απερίγραπτη κατάσταση...»

* Τα περισσότερα άλμπουμ ηχογραφούνται σήμερα χωρίς να συναντιούνται όλοι οι μουσικοί, με τον τραγουδιστή να διορθώνει συχνά το τραγούδι ανά φράση και τη φωνή να ωραιοποιείται τεχνικά. Αυτό...

Γ.: «Δεν με αφορά. Λατρεύω την τεχνολογία και τη χρησιμοποιώ, αλλά δεν περιμένω από αυτή να γεννήσει τη συγκίνησή μου».

Α.: «Δεν εμποδίζει τη συγκίνηση να υπάρξει. Πάντα αναζητάς την απόλυτη στιγμή και η τεχνολογία σε βοηθάει σ' αυτό».

* Οταν ακούω τη φωνή μου στους πρώτους μου δίσκους...

Γ.: «Δεν μου πολυαρέσει. Αρχισα να τραγουδάω καλά από τότε που έπαψε να μού αρέσει η φωνή μου. Από τότε που την άφησα να βγει με τη φυσικότητα του καλού εργαλείου. Γι' αυτό αποφεύγω ακόμα και σήμερα τις πολλές πρόβες».

Α.: «Αντιδρώ ανάλογα με τη διάθεση που έχω για τον εαυτό μου: Οταν τον μαλώνω, μπορεί να εκνευριστώ. Όταν τον κανακεύω, μπορεί με τα ίδια λάθη να χαμογελάσω. Σκέγτομαι π.χ. ότι οι ψηλές περιοχές ήταν μερικές φορές πιο ψηλές απ' όσο χρειαζόταν, αλλά εκείνοι οι δίσκοι είχαν τη χάρη της πρωτιάς, της έκπληξης, του ανοίγματος σ' έναν καινούριο κόσμο».

* Κι όταν την ακούω στους τελευταίους...

Γ.: «Μπορώ να την αντιλαμβάνομαι πια σαν ακροάτρια. Και αρχίζω να λέω "καλή είναι αυτή, μωρέ..."»

Α.: «Βασικά κάνω κριτική. Συχνά είναι βασανιστικό. Δεν είναι ωραίο να κρίνεις συνεχώς τον εαυτό σου. Πρέπει αυτό να τ' αφήνεις στους άλλους και να χαίρεσαι ό,τι κάνεις».

* Οταν δεν βρίσκω ωραία καινούρια τραγούδια...

Γ.: «Πάντα υπάρχουν ωραία καινούρια τραγούδια».

Α.: «Συνεχίζω να ψάχνω».

* Οταν ακούω αρκετούς του λάιφσταϊλ να ειρωνεύονται τη «μιζέρια του εντέχνου»...

Γ.: «Σκέφτομαι πως είναι τόσο μίζεροι...»

Α.: «Θυμώνω γιατί τους ενδιαφέρει μόνον ο αφρός. Αυτή η αντίληψη, που, δυστυχώς, καθρεφτίζει μεγάλο μέρος του παρόντος του ελληνικού τραγουδιού δείχνει μεγάλη άγνοια του παρελθόντος του».

Ολισθήματα για όλους

* Οταν, πάλι, βλέπω συναδέλφους μου που εκτιμώ, να φλερτάρουν με τη δευτεράντζα...

Γ.: «Σκέφτομαι ότι και η δευτεράντζα έχει μια γοητεία. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν της ανήκεις».

Α.: «Αισθάνομαι ότι δεν το 'χουν ανάγκη. Τουλάχιστον καλλιτεχνικά. Ομως ολισθήματα μπορούμε να κάνουμε όλοι. Οσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο κρίνω τους άλλους».

* Πέρασα κι εγώ την κρίση της ταυτότητας στη «νέα εποχή»...

Γ.: «Λάθος· ποτέ δεν αισθάνθηκα κρίση ταυτότητας σε σχέση με την εποχή. Πάντα δοκιμαζόμουν, πάντα ψαχνόμουν».

Α.: «Αλλά συνεχίζω να ψάχνω το καινούριο χωρίς να χάνω τον εαυτό μου».

* Πολλοί καλλιτέχνες από την Αλγερία, την Πορτογαλία και άλλες χώρες που δεν ανήκουν στη δυτική αγορά έχουν καταφέρει να κάνουν διεθνή καριέρα. Εμείς στην Ελλάδα...

Γ.: «Πιστεύω ότι μπορούμε επίσης. Να, η Ελευθερία στις ισπανόφωνες χώρες πηγαίνει πολύ καλά. Αλλά, γενικότερα, δεν κάναμε πολλά για να ξεφύγουμε από τη φολκλορική μας εκδοχή».

Α.: «Δεν το πετύχαμε αυτό. Είμαστε μικρή χώρα με ιδιαίτερη και ανατολική μουσική, που κρατήθηκε μακριά από την Ευρώπη. Πότε λόγω της χούντας, πότε λόγω μιας κλειστοφοβικής άποψης, πότε λόγω της αδιαφορίας κάθε κυβέρνησης για τον πολιτισμό, δεν αναμειχθήκαμε δημιουργικά με τους άλλους κι ούτε νομίζω ότι θα το καταφέρουμε οργανωμένα».

* Αν μπορούσα να κάνω ντουέτο σ' ένα τραγούδι με οποιονδήποτε, θα διάλεγα...

Γ.: «Εναν τραγουδιστή με τον οποίο μοιραζόμαστε έναν κοινό κώδικα, έστω κι αν δεν τον γνωρίζω».

Α.: «Τον Φιντέλ Κάστρο! Κι ένα ωραίο κουβανέζικο τραγούδι».

* Το χειρότερο κομπλιμέντο που έχω ακούσει...

Γ.: «Αισθαντική τραγουδίστρια».

Α.: «Ηταν μόλις είχα τελειώσει μια καταπληκτική παράσταση: Ελεγα "γιατί να μην είναι όλοι μου οι συνάδελφοι εδώ να με θαυμάσουν, που ήμουν τέλεια, που ήμουνα ντιβάιν;" Κι έρχεται μια και μου λέει: "Ολο το βράδυ δεν ξεκόλησα τα μάτια μου από τις γόβες σου"».

* Κάποιες μέρες, όταν πρέπει να ασχολούμαι περισσότερο με τα συμβόλαια, τις φωτογραφήσεις, τις ισορροπίες με τους συνεργάτες, παρά με το τραγούδι, νιώθω...

Γ.: «Αφάνταστη κούραση... Οσο περνούν τα χρόνια, προσπαθώ να αφοσιώνομαι στη μουσική και όχι στην εικόνα της».

Α.: «Οτι κάνω πράγματα που δεν με αφορούν, δεν με ευχαριστούν, δεν είμαι εγώ. Νιώθω άσχημη».

* Τότε, το μόνο που θέλω είναι...

Γ.: «Να ήταν όλα αυτονόητα».

Α.: «Να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω βόλτα στη θάλασσα ή στην Ακρόπολη, όπου είναι η απόλυτη ομορφιά. Σας φαίνεται μελό, όμως, αλήθεια, το κάνω: τα παρατάω όλα και πάω να χαζέψω στον "Διόνυσο" ή στον Λουμπαρδιάρη».

* Οταν σκέφτομαι τη στιγμή που δεν θα τραγουδάω πια...

Γ.: «Νιώθω μια θλίψη για όσα θα τελειώσουν και μια χαρά για όσα θ' αρχίσουν. Το 'χω ζήσει αυτό και σ' έναν χωρισμό από μια εξαιρετικά σημαντική σχέση: Αφησα το σπίτι όπου ζούσαμε μαζί κι επέστρεψα στο δικό μου. Ηθελα να πεθάνω... Αλλά μόλις έκλεισα την πόρτα κι ακούμπησα την πλάτη μου πάνω της, ένιωσα μια ευτυχία! Νομίζω ότι κάπως έτσι θα 'ναι και η αποχώρηση απ' τη σκηνή».

Α.: «Σκέφτομαι ότι η σκηνή είναι πολύ δυνατό ναρκωτικό, αλλά έχω ήδη βρει την πιο ισχυρή μεθαδόνη: είναι η οικογένειά μου. Αλλά θα συνεχίσω ν' ασχολούμαι με το τραγούδι με άλλον τρόπο. Κι ακόμα θα κάνω και κάτι τελείως διαφορετικό, που θα 'χει να κάνει και πάλι με την προσφορά. Αλλά δεν θέλω να το πω - αυτό κι αν θα 'ταν μελό...»


7 - 25/11/2007
Ελευθεροτυπία