More About Eleftheria...



Enter your email address:

Latest Video-clip

Βίντεο Κλίπ: Ως Τα Χαράματα

Βίντεο Κλιπ: Κάπου Υπάρχει Η Αγάπη Μου

Χρόνια Πολλά!

Οι δημιουργοί αυτού του site www.arvanitaki.blogspot.com , σας εύχονται ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2007!

Περοσσότερη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έρχεται...

Ενας δίσκος που «δεν βιάζεται»

Της Γιωτας Συκκα

Ηδη η εισαγωγή, ένα ορχηστρικό κομμάτι με ένα από τα θέματα των τραγουδιών σε εισάγει μαλακά στο τοπίο του δίσκου. Σαν να σε προειδοποιεί ότι εδώ, έχεις μια άλλη μουσική ατμόσφαιρα που διαφέρει από αυτές της αγοράς. Αμα σκεφτεί κανείς ότι τα τραγούδια της τελευταίας δουλειάς του Νίκου Ξυδάκη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη «Γρήγορα η ώρα πέρασε» ξεκίνησαν πριν από δέκα -ίσως και περισσότερα χρόνια-, ότι παρουσιάστηκαν, δοκιμάστηκαν αβίαστα, καταλαβαίνεις ότι έτσι κι αλλιώς η λογική αυτής της έκδοσης είναι εντελώς διαφορετική.

Υστερα είναι το περιεχόμενο. Ποίηση της Σαπφούς σε απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη, τρία ποιήματα του Διονύση Καψάλη, ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη και ένα χορικό του Ευριπίδη σε μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη που γράφτηκε για την Ιφιγένεια εν Αυλίδι που ανέβασε το 1993 το θέατρο «Στοά». Σπαράγματα ποίησης της Σαπφούς ηχούν πειστικά, με δύναμη στην εποχή μας, με συναίσθημα ερωτικό και υπαρξιακό. Ενας δίσκος που δίνει τον τόνο της ενορχήστρωσης (εξαιρετική η δουλειά του Βασίλη Κετεντζόγλου) με έμφαση στα έγχορδα, που σέβεται τις σιωπές και τις παύσεις, μια ξεχασμένη τέχνη στο τραγούδι.

Ολα υπάρχουν εδώ: ένα μοιρολόι για τον «Αδωνι» όπου η δραματικότητα αυξάνει με το ρίγος των εγχόρδων και την ένταση του κοντραμπάσου, μία από τις πιο γλυκές ερωτικές εμπειρίες όπως αποτυπώνεται στο «Οσ’ άστρα γύρω βρίσκονται», ένα τραγούδι που έχει κάτι από τον ιδανικό ερωτισμό του Μεγάλου Ερωτικού του Χατζιδάκι. Μέσα από την ποίηση της Σαπφούς στο «Να ’χα πεθάνει», ο Ξυδάκης κάνει μια υπόμνηση του δημοτικού τραγουδιού, παίζει με την κλασική μελωδική τζαζ, όπως συμβαίνει στον «Ηριδανό» του Δ. Καψάλη, κλείνει το μάτι στις αντιθέσεις της ζωής με το «Τελευταίο ταξίδι». Ενα τραγούδι που θα μπορούσε να ερμηνεύει ο Γιάννης Βογιατζής ή η Ρένα Βλαχοπούλου σε μια παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία κι όμως είναι σε ποίηση Καρυωτάκη.

Είναι ένας δίσκος από τον οποίο θα μπορούσαν να διδαχτούν συνθέτες και στιχουργοί, όλοι αυτοί που κομπάζουν για το τίποτα, τα τραγούδια μιας σεζόν. Ενός συνθέτη και μιας ερμηνεύτριας που σέβονται ο ένας τον άλλον, κάτι που αποδεικνύεται με τον ωραιότερο τρόπο στην μπαλάντα «Τι θέλω τι». Από μια τραγουδίστρια πρώτης γραμμής, η οποία αφού φλέρταρε με τη λεγόμενη έθνικ, δοκίμασε τη μεγάλη πίστα και ύστερα την ποπ, προσπαθώντας με αξιοπρεπή τρόπο να κερδίσει τον κόσμο, επιστρέφει στον πιο ουσιαστικό τρόπο που μπορεί να διαλέξει ένας ερμηνευτής και ένας συνθέτης γα να κάνουν τη δουλειά τους.

Είναι ένας δίσκος με χαρακτήρα, δικό του ύφος και ήθος, με αρχή μέση και τέλος, όπως είχαν τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ελληνική δισκογραφία. Οπου πάνω απ’ όλα κυριαρχεί το κουκούτσι της δουλειάς ενός συνθέτη και δροσίζουν οι χυμοί μιας τραγουδίστριας. Είναι φανερό ότι δεν είναι δίσκος μιας σεζόν. Δεν είναι δίσκος που βιάζεται.



ΑΠΟ: http://www.kathimerini.gr/

Ακροβασίες της ελληνικής δισκογραφίας

Aτολμες παραγωγές, προβλέψιμο ρεπερτόριο, χωρίς αιχμές και νέο πνεύμα, οδήγησαν στην πτώση των πωλήσεων

Της Γιωτας Συκκα

Με ελάχιστες παραγωγές να ξεχωρίζουν, περισσότερες να ακροβατούν στην τηλεοπτική αισθητική και άλλες να αδυνατούν να προβάλουν μια νέα πρόταση, η ελληνική δισκογραφία μοιάζει να... χαροπαλεύει. Το πρόβλημά της εδώ και χρόνια, βέβαια, δεν είναι η ποσότητα –σταθερά η παραγωγή αγγίζει τα 1.200 CD τον χρόνο– αλλά η έλλειψη προτάσεων, οι άτολμες παραγωγές με τους πολυσυλλεκτικούς δίσκους, η σίγουρη λύση για τους καθιερωμένους που φοβούνται να τολμήσουν. Η αναζήτηση ενός προβλέψιμου ρεπερτορίου χωρίς αιχμές και νέο πνεύμα, μα πάνω απ’ όλα τα «τεχνητά» τραγούδια είναι που την έχουν καθηλώσει στις χαμηλές πωλήσεις.

Ποιος μιλάει πια για σπουδαίους δίσκους; Ετσι κι αλλιώς το ελληνικό τραγούδι μοιάζει να μερακλώνει στα σαββατιάτικα τηλεοπτικά γλέντια όπου συναντιούνται ηθοποιοί, μοντέλα, πρόσωπα της τηλεόρασης και της πολιτικής, με το πρόσχημα του αφιερωμάτος σε έναν καλλιτέχνη. Κάτι τέτοια μελαγχολικά βράδια κάνει πασαρέλα η ξεπεσμένη πλευρά του τραγουδιού με τους άλλοτε πρωταγωνιστές του να προσπαθούν να κρύψουν την αφάνεια δεκαετιών πίσω από την καμουφλαρισμένη νεότητα της αποτυχημένης βαφής.

Κι όταν δεν παλεύει το τραγούδι στην κακόγουστη αισθητική της δεκαετίας του ’60 και ’70 που νεκρανασταίνεται τώρα μες στη γενικότερη υπερβολή και τη μόδα του trash TV, έχουμε τη νεότερη γενιά που δέχεται να μπει πίσω από τα κάγκελα κάθε μουσικού ριάλιτι προκειμένου να κερδίσει την αναγνωρισιμότητα ενός έτους το πολύ. Μια κατηγορία αποφασισμένων παιδιών (ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις) που αντιγράφουν τους χειρότερους του τραγουδιού.

Τα χαρακτηριστικά της χρονιάς

Η μείωση της παραγωγής των μεγάλων εταιρειών και η αύξηση της παραγωγής των ανεξάρτητων μικρών εταιρειών είναι τα χαρακτηριστικά του 2006. Οι πρώτες συχνά μοιάζουν να βρίσκονται σε σύγχυση, αφού από τη μια ποντάρουν στο τηλεοπτικό ρεπερτόριο και από την άλλη σε ξεπερασμένες από καιρό φωνές του ’80 ή και του ’70. «Η αναλογία στην παραγωγή μεγάλων και μικρών ανεξάρτητων εταιρειών είναι 50-50», λέει ο Πέτρος Δραγουμάνος, δημιουργός του DVD «Ελληνική Δισκογραφία 1950-2006», ο οποίος έχει όμως και την ευθύνη για τις μετρήσεις του Music control. «Οι μικρές εταιρείες έβγαζαν μέχρι δέκα παραγωγές τον χρόνο και τώρα αγγίζουν τις είκοσι. Είναι διπλασιασμός των εκδόσεών τους και κάτι παραπάνω για το μέγεθός τους». Κάπως έτσι ξεθάρρεψαν και οι επαρχιακές εταιρείες δίσκων, που τις συναντάει κανείς από τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκίδα μέχρι τη Λάρισα και τα Γρεβενά. Το ρεπερτόριό τους; Δημοτικά, τα λεγόμενα σκυλάδικα, αλλά και ροκ, από τους νέους κάθε περιοχής που βρήκαν κλειστές τις πόρτες στην Αθήνα. Οι επιχειρήσεις αυτές ανθούν, αφού όλοι γνωρίζουν ότι ο καλλιτέχνης που ξεκινάει με πάθος συχνά πληρώνει ο ίδιος την παραγωγή.

Μια άλλη κατηγορία είναι οι ζωντανές ηχογραφήσεις. Ομως οι δίσκοι, που κυκλοφορούν στην αγορά, δεν λένε πάντα την αλήθεια. «Οι εταιρείες γνωρίζουν καλά τη μανία του κοινού για τους δίσκους αυτής της κατηγορίας. Ετσι από τη μία έχουμε πράγματι τα “λάιβ” που πουλάνε, όπως η περίπτωση Γαλάνη - Πρωτοψάλτη με το πρόγραμμα στο Vox, και από την άλλη περιπτώσεις όπως του Πανταζή, του Βοσκόπουλου κ.ά., οι οποίοι σε ένα διπλό δίσκο προσφέρουν τον ένα “λάιβ”, που όμως είναι παλιό υλικό γραμμένο ξανά στο στούντιο».

Εν τω μεταξύ, η κινητή τηλεφωνία και το Διαδίκτυο έβαλαν το χεράκι τους για την αύξηση (όχι θεαματικά πράγματα) των χαμηλών πωλήσεων. Οι άνθρωποι των εταιρειών συνειδητοποίησαν ότι σε αυτές τις δύο κατηγορίες μάλλον ακουμπά το μέλλον της η ελληνική δισκογραφία, η οποία ανασκουμπώνεται με το παιχνίδι νεότερης γενιάς: τα ringtones. Οσοι καλλιτέχνες δέχονται να πάρουν μέρος στο παιχνίδι, βγαίνουν κερδισμένοι, ενώ εκείνοι που αντιμετωπίζουν με αμηχανία το νέο μέσο –κυρίως οι παλιότεροι– είναι οι χαμένοι της υπόθεσης.

Οι εταιρείες που έσπευσαν να δημιουργήσουν σχετικά τμήματα προσπαθούν να μετατρέψουν σε ψηφιακό το παλιό ρεπερτόριο, ειδικά για τους χρήστες του Ιντερνετ, οι οποίοι διαρκώς αυξάνονται, αφού συνειδητοποίησαν ότι άλλο είναι να πληρώνεις 1 ευρώ για να κατεβάσεις το τραγούδι που σου αρέσει και άλλο να πληρώσεις 16-20 ευρώ για ολόκληρο δίσκο.

Πωλήσεις με αγκάθια

Η αγορά του ενός τραγουδιού μπορεί τώρα να ανακαλύπτεται από το κοινό, εκείνη όμως ολόκληρου του δίσκου περνάει δύσκολες ώρες. Η πτωτική πορεία καθρεφτίζεται και στο όριο που ένα ηχογράφημα βαφτίζεται χρυσό ή πλατινένιο. Η επιβράβευση δηλαδή των πωλήσεων ενός καλλιτέχνη, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διαφημιστικό τρικ για την προώθηση του προϊόντος που υποστηρίζει ο ίδιος και η εταιρεία του. Οι εποχές που κάποιος με πωλήσεις 50.000 αντιτύπων μπορούσε να θεωρηθεί ο εμπορικότερος καλλιτέχνης της χρονιάς ανήκουν στο παρελθόν, πολύ περισσότερο αν θυμηθούμε τα νούμερα που χρειαζόταν ένας δίσκος για να γίνει χρυσός τη δεκαετία του ’80.

Από το περασμένο φθινόπωρο, χρυσός ορίζεται ο δίσκος εκείνος που πουλάει 15.000 αντίτυπα, ενώ το 2001, που επίσης είχε πέσει το όριο, ήταν στα 20.000 CD. Αν όμως παλιά οι λεγόμενοι ποιοτικοί και εμπορικοί μπορούσαν να είναι στην ίδια λίστα των μεγάλων πωλήσεων, τώρα πρωταγωνιστούν μόνο οι Πλούταρχος, Ρέμος, Βανδή, Βίσση, Πετρέλης, Σφακιανάκης, Ρουβάς, Ζήνα, Κοκκίνου, Παπαρίζου με τον Χατζηγιάννη, που επίσης μετράει περίπου 100.000 πωλήσεις, αλλά και την Αλεξίου, τη μόνη από τη γενιά της με τέτοιες πωλήσεις. Εκπληξη ήταν και το λάιβ της Γαλάνη - Πρωτοψάλτη, που εντάσσεται στην ίδια κατηγορία, αλλά και το τραγούδι της πρώτης «Δυο μέρες μόνο» (ακούστηκε στο σίριαλ του Παπακαλιάτη), το οποίο, όπως σημειώνει ο Π. Δραγουμάνος, είναι στο top-5 των τραγουδιών που κινούνται στο Ιντερνετ.

Οι εκπλήξεις του 2006

Τι άλλο χαρακτήρισε το 2006; Η παράδοση στο τραγούδι. Το «Βύσσινο και νεράντζι» της Χ. Αλεξίου φαίνεται να άνοιξε το δρόμο σε μια σειρά καινούργιων τραγουδιών που φλερτάρουν με τους παραδοσιακούς δρόμους, όπως τα «Ερημα χωριά» του Γιώργου Νταλάρα με τον Αλβανό ακορντεονίστα Ντάσσο Κούρτι, το «Κόκκινο ακρογιάλι» του Μανώλη Λιδάκη, του Πέτρου Γαϊτάνου και ο δίσκος του Αλκίνοου Ιωαννίδη και του Μιλτιάδη Παπαστάμου «Που Δύσιν ως Ανατολή», ένας δίσκος που τον προετοίμαζαν χρόνια σε μια εποχή που η δισκογραφία γυρνάει την πλάτη σε τέτοιες προσπάθειες.

Δουλειά με μεράκι, όπως και η «Μά’ισσα σελήνη» του Νίκου Παπάζογλου, η καλοδουλεμένη και ιδιαίτερη «Μαστοράντζα του Ερτεμπίλ» των Χειμερινών Κολυμβητών, το «Ενα βήμα πιο κοντά» του Νίκου Πορτοκάλογλου, τα σάουντρακ «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» του Σταμάτη Κραουνάκη και «Uranya» του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, οι 4 θεατρικοί μύθοι του «Σείριου». Ομως οι δισκογραφικές δουλειές που ξεχωρίζουν με διαφορά είναι ο καινούργιος δίσκος του Νίκου Ξυδάκη «Γρήγορα η ώρα πέρασε» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στις καλύτερες ερμηνευτικές της στιγμές και η τελευταία δουλειά του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Διάφανος» που μόλις κυκλοφόρησε και όπου η παράδοση συνδυάζεται με ένα σύγχρονο σουρεαλισμό. Χιούμορ, φρέσκια ματιά, ομαδική διάθεση και μια έκπληξη, η Μάρθα Φριντζήλα.

ΑΠΟ: http://www.kathimerini.gr/

Επιστρέφει η Ελευθερία Αρβανιτάκη

Μιλώντας για τη συνεργασία του με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης δήλωσε: "Επιτέλους κάνουμε ένα δίσκο με την Ελευθερία, έστω κι αν αυτό μας πήρε ισάριθμα χρόνια με κείνα που χρειάστηκαν για να ετοιμαστούν τα τραγούδια. Η αλήθεια είναι ότι προσανατολιζόμαστε καιρό προς αυτή την κατεύθυνση, αν και οι παραινέσεις ήταν προς ένα λαϊκό δίσκο. Εμένα στα μυθιστορήματα μου αρέσουν οι αντιήρωες, οπότε πάω κόντρα στις παραινέσεις. Κι ευτυχώς η Ελευθερία το αποδέχτηκε. Πήραμε τα αποσπάσματα της Σαπφούς, επιλέξαμε ένα κομμάτι από μια θεατρική μου μουσική - ένα χορικό του Ευριπίδη, μεταφρασμένο από τον Κ. Χ. Μύρη, τρία ποιήματα του Διονύση Καψάλη κι ένα του Καρυωτάκη. Θεωρώ ότι η Ελευθερία ήταν η μοναδική φωνή που μπορούσε να ερμηνεύσει αυτά τα τραγούδια. Είναι φωτεινή κι έχεις πάντα την αίσθηση ότι συνδέεται με το λόγο."


"Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Νίκο Ξυδάκη που μου έδωσε μια σπάνια ευκαιρία να συζητήσουμε το θέμα του λόγου, που επειδή είναι πολύ λιτός είναι δύσκολο να τον αποδώσεις. Nομίζω ότι κι εγώ ξεπέρασα πράγματα κι ελπίζω κι εσείς να το καταλάβετε. Για μένα ήταν μεγάλη τύχη να αναμετρηθώ με αυτόν το λόγο," όπως είπε η Ελευθερία Αρβανιτάκη στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου.

ΑΠΟ: http://www.mad.tv/

"Χρυσή" η Ελευθερία



Δείτε φωτογραφίες από τη χθεσινή χρυσή απονομή για τις πωλήσεις του album "Γρήγορα η Ώρα Πέρασε" της Ελευθερίας Αρβανιτάκη!

Όπως διαβάζουμε και στο σχετικό δελτίο Τύπου, "Σε μια φιλική, ζεστή βραδιά έγινε χθες στο Balthazar η απονομή του χρυσού δίσκου 'Γρήγορα η ώρα πέρασε' του Νίκου Ξυδάκη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη κι ο Νίκος Ξυδάκης ευχαρίστησαν τους συντελεστές κι όλους όσους συνέβαλαν στην επιτυχία του δίσκου, αλλά και το κοινό που τόσο αβίαστα και απλά επέλεξε να τον κάνει χρυσό."

"Από πλευράς δισκογραφικής, ο διευθυντής της Universal Music, Θάνος Καραγρηγόρης υπογράμμισε ότι 'αυτός ο δίσκος αποτελεί πλέον ένα γεγονός στη δισκογραφία και, παρότι έγινε χρυσός, το ταξίδι τώρα ξεκινάει'..."

ΑΠΟ: http://www.mad.tv/

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ 'ΓΡΗΓΟΡΑ Η ΩΡΑ ΠΕΡΑΣΕ'

Γρήγορα η ώρα πέρασε…
20 χρόνια και μία στιγμή. Να αδράξουν είπαν ό,τι «γεννιέται, ακμάζει, προξενεί πόνο και περνά». Έτσι γεννήθηκε ο πρώτος τους δίσκος. Ο τίτλος είναι Γρήγορα η ώρα πέρασε. Κι έχουμε έναν ερωτικό λόγο από τη Σαπφώ ως τις μέρες μας. Τραγούδια σε ποίηση Σαπφούς στην απόδοση Οδυσσέα Ελύτη και σπαράγματα της ποίησης της, σε μορφή πρόζας. Τραγούδια βέβαια είχανε πολλά, φίλοι ήταν και συνεργάτες. Πώς όμως ο Νίκος Ξυδάκης και η Ελευθερία Αρβανιτάκη φθάσανε σ’ ένα δίσκο - χρησμό;
«Θεωρούσα πάντα πολύ δύσκολο να βάλω μια μελωδία σ’ έναν άμεσο ερωτικό λόγο. Κίνητρο μου ήταν να ηχούν τα λόγια πειστικά στο στόμα μου. Άσχετα αν ειπώθηκαν χθες ή αύριο, να κρατούν τη δύναμή τους. Όπως το λέει ο Οδυσσέας Ελύτης, Σαν να ’ξερε από τότε η ποιήτρια ότι και τα εννέα δέκατα του έργου της να εξαφανίσει ο χρόνος, εκείνη, σαν αίσθηση ζωής, θα επιβιώσει. Διάλεξα λοιπόν τις απλούστερες φράσεις που πιστεύω ότι, ακόμα και σήμερα, εξακολουθούν, σχεδόν μαγικά, να έχουν μια ισχύ», εξηγεί ο Νίκος Ξυδάκης.
Εφτά τραγούδια της Σαπφούς έτσι όπως φτάσανε ως εμάς δια στόματος Οδυσσέα Ελύτη, ένα χορικό του Ευριπίδη όπως μας το μετέφερε ο Κ. X. Μύρης, 3 ποιήματα-μαγικές εικόνες του Διονύση Καψάλη και τέλος, με μια μινιατούρα, ένα κομψοτέχνημα του Κώστα Καρυωτάκη ο δίσκος κλείνει, με μια μπόσα νόβα κι ένα ζευγάρι που γλιστράει στην αίθουσα χορού ενός πλοίου που ταξιδεύει στον χρόνο. Μια μυθολογική εικόνα. Αντανάκλαση άραγε του συνθέτη και της ερμηνεύτριας, ή μήπως η σκιά τους.
Ο Eλύτης κάνει σημερινό το λόγο της Σαπφούς, ο ήχος, η μουσική, η χρήση των εγχόρδων –μας δίνουνε τη διάρκεια– τον επιτείνουν, κι έρχεται η αιθέρια φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, και γι’ αυτό απαλή στο άκουσμα, να μας διαπεράσει καθώς μετατρέπεται σε καθαρό ρυθμό, ανάσα, βαθύτερη ικανοποίηση. Με αυτή τη χαρά που δοκιμάζει κανείς, υπερβαίνοντας τον εαυτό του, σε μια στιγμή αρμονίας με τον κόσμο.
Παίζουν ορχήστρα εγχόρδων συνοδεία σολιστών
Τραγουδούν: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Νίκος Ξυδάκης

Ενορχήστρωση: Βασίλης Κετεντζόγλου
Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Πλατύραχος
Παραγωγή: UNIVERSAL MUSIC
Δ/νση Παραγωγής : Γιώργος Κυβέλος

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΔΙΣΚΟ!


Σε μια φιλική, ζεστή βραδιά έγινε Δευτέρα, 11/12/2006 στο Balthazar η απονομή του χρυσού δίσκου «Γρήγορα η ώρα πέρασε» του Νίκου Ξυδάκη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.


Η Ελευθερία Αρβανιτάκη κι ο Νίκος Ξυδάκης ευχαρίστησαν τους συντελεστές κι όλους όσους συνέβαλλαν στην επιτυχία του δίσκου, αλλά και το κοινό που τόσο αβίαστα και απλά επέλεξε να τον κάνει χρυσό.


Από πλευράς δισκογραφικής, ο διευθυντής της Universal Music, Θάνος Καραγρηγόρης υπογράμμισε ότι «αυτός ο δίσκος αποτελεί πλέον ένα γεγονός στη δισκογραφία και, παρότι έγινε χρυσός, το ταξίδι τώρα ξεκινάει…»


Τη χαρά της βραδιάς μοιράστηκαν με τους καλλιτέχνες και τους συντελεστές, ο ποιητής Διονύσης Καψάλης, ο ενορχηστρωτής Βασίλης Κετεντζόγλου, ο διευθυντής ορχήστρας Νίκος Πλατύραχος και ο παραγωγός του δίσκου Γιώργος Κυβέλος. Καθώς και πολλοί άνθρωποι από το χώρο του θεάτρου, της μουσικής, των γραμμάτων και των τεχνών: η Θέμις Μπαζάκα, η Τάνια Τσανακλίδου, η Σμαράγδα Καρύδη κι ο Θοδωρής Αθερίδης, οι εικαστικοί Κώστας Τσόκλης, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Χρήστος Μποκόρος, ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος, ο εκδότης Σταύρος Πετσόπουλος, οι αρχιτέκτονες Ανδρέας Κούρκουλας, Μαρία Κοκκίνου κ.α.

Συνέντευξη της Ελευθερίας στον Οδυσσέα Ιωάννου

Είναι αυτή η φάση της ζωής σου που περνάς τώρα, περνάς δηλαδή μια φάση που θέλεις να είσαι λίγο πιο φωτεινή, πιο εξωστρεφής;
-Ναι, είμαι.

Γιατί;
-Υπάρχουν πολλοί προσωπικοί λόγοι που με έχουν οδηγήσει εκεί, τους οποίους βεβαίως εννοείται δεν θα πω. Επίσης, βγαίνοντας από δυσκολίες πάντα έχεις ανάγκη από πιο φωτεινά πράγματα ακόμα κι όταν αυτά έχουν να κάνουν και με μια θλίψη αν θες …αλλά η διάθεση είναι πάντα χαμογελαστή.

Επιλέγεις να κάνεις δίσκους πάντα με βάση την προσωπική σου ζωή;
-Όχι, αλλά νομίζω πάντα η προσωπική ζωή οδηγεί σε συναισθήματα τα οποία σου βγαίνουν και στην τέχνη σου.

Απ'ότι ξέρω είναι ένας δίσκος ο οποίος έχει μεγάλη ιστορία με την έννοια ότι τον περιμέναμε αρκετά νωρίτερα.
-Κι εγώ.

Ξεκίνησε, έγινε μια διακοπή κάποιων μηνών αν δεν κάνω λάθος…
-Έγινε κάποια διακοπή, συνεχίστηκε από τον περασμένο Δεκέμβριο και ολοκληρώθηκε τώρα…υπήρξε κι ένα διάστημα που λόγω του ότι είχα παραστάσεις, δυστυχώς, δεν μπορούσα να τραγουδήσω με τον τρόπο που ήθελα… επειδή οι βραδινές παραστάσεις ξέρεις, επιβαρύνουν την φωνή, οπότε περίμενα κι άλλο χρόνο ώστε να μπορέσω να τραγουδήσω ακριβώς έτσι όπως θα έπρεπε.


Μήπως υπήρχε κι ένας προβληματισμός γραμμής του δίσκου;
-Όχι.

Δεν ήξερες προς τα πού θα πάει ο δίσκος και περίμενες…ήσουν από την αρχή σίγουρη για το που πρέπει να πάει ο δίσκος;
-Όχι δεν υπήρχε τέτοιος προβληματισμός, υπήρχαν πράγματα τεχνικά και κυρίως στο δεύτερο κομμάτι, στην δεύτερη φάση του δίσκου υπήρχε το πρόβλημα του να μην βγει κουρασμένη η φωνή και στις παραστάσεις η φωνή κουράζεται.

Και οι ηχογραφήσεις γίνονται πάντα νύχτα, συνήθως νύχτα δεν ηχογραφείτε δίσκους;
-Όχι, εγώ ηχογραφώ 4-10 το βράδυ. Αυτή είναι η ώρα…

Γενικά αισθάνεσαι σίγουρη για το τι θέλει η εποχή και τι πρέπει να κάνεις;
-Τι θέλει η εποχή; Βασικά είναι το τι θέλω εγώ.

Με το τι θέλει η εποχή δεν εννοώ τι θέλει ο κόσμος…
-Η ιδέα σ' αυτή την ιστορία ήταν ότι ήθελα να συνεργαστώ με κάποιους ανθρώπους -οι περισσότεροι είναι τραγουδοποιοί - με τους οποίους γνωρίζομαι και πάρα πολλά χρόνια και ξεκίνησε έτσι: από άλλους ζήτησα, από άλλους υπήρχε ήδη το «άκου αυτό» και η ιδέα ήταν βασικά αυτή… η υλοποίηση της είχε χρόνο.

Πάντως, επίτρεψε μου να έχω μια ένσταση στο εξής: Όλοι λέμε 'θέλω αυτό' αλλά δεν το κάνουμε, μη μου πείς ότι δεν έχεις ανασφάλεια ως καλλιτέχνης 'που είμαι, τι κάνω, ποιό είναι το επόμενο βήμα της καριέρας μου'.
-Όχι, κάνω αποκλειστικά αυτό που θέλω εγώ και μερικές φορές να… όπως ένα τραγούδι που δεν έχει μπει στον δίσκο γιατί δεν έχουν γραφτεί ακόμα οι στίχοι, το περιμένω όμως, απλώς ο χρόνος δεν βοήθησε στιχουργικά να βρεί τον τρόπο του να βγει, ένα κομμάτι περσικό, το οποίο ήθελα πάρα πολύ να είναι μέσα, δεν πρόλαβα να το κάνω, θέλω να πω δηλαδή δεν είναι …πολλές φορές έχει θεωρηθεί πως οτιδήποτε κάνω είναι εκτός εποχής, είναι λάθος η εποχή, μου το έχουν πει σε όλους τους δίσκους σχεδόν.

Σε αυτόν δεν θα το ακούσεις όμως- αυτό θέλω να πώ- είναι δίσκος ο οποίος έχει περισσότερες λούπες σε σχέση με άλλους δίσκους.
-'Εχει σχεδόν τις ίδιες με τον « Μένω Εκτός». Είναι άλλου ύφους.

Μου φαίνονται παραπάνω.
-Στον « Μένω Εκτός» υπήρχαν λιγότερα φυσικά όργανα από ότι εδώ.

Για ποιό λόγο άραγε αν έχω δίκιο σε αυτό που λέω ότι γι αυτό τον δίσκο δεν θ'ακούσεις ότι είναι εκτός εποχής, γιατί να συμβαίνει αυτό, ενώ για τους προηγούμενους άκουσες;
-Δεν ξέρω αν θα τ'ακούσεις και σε αυτόν.

Δεν νομίζω.
-Εγώ έχω ακούσει εδώ ότι κάποια κομμάτια του Ζήκα π.χ δεν είναι της εποχής, ενώ για τον Χατζηγιάννη ότι είναι trendy, της εποχής, δεν έχει σημασία όμως αυτό. Δηλαδή όταν συνεργάστηκα με την Νικολακοπούλου στο «Μένω Εκτός» αυτό το οποίο βγήκε, θεωρήθηκε εκτός εποχής.

…εσωστρεφές κιόλας, είχα ακούσει κι αυτό.
-Κατάλαβες αυτό…εγώ η ίδια έχω ακούσει τα αντίθετα από αυτά που μου λες εσύ.

Λοιπόν μου αρέσει πάρα πολύ η σιγουριά σου. Έχεις βγεί πάρα πολύ σίγουρη 'ότι έκανα αυτό που ήθελα να κάνω, αυτό είναι' και μ αρέσει σαφως. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις βέβαια…
-Κοίτα, όπως όλοι περνάμε περιόδους αμηχανίας, που ξανασκέφτεσαι, ξανακοιτάς, ειδικά όταν μπαίνεις στο studio -εγώ τουλάχιστον- κάνω αρκετό καιρό μέχρι να βγει ο δίσκος, το κοιτάς, ξανά αλλάζεις. Δεν λέω ότι είσαι μονίμως και πάντα σίγουρος γι'αυτό που κάνεις αλλά εν πάσει περιπτώσει αισθάνομαι ότι αυτό που είναι εδώ, αυτό είμαι εγώ.

Πως σου φάνηκε η τελετή λήξης; Πως πέρασες στην τελετή λήξης; Αν σου έμεινε κάτι;
-Την τελετή λήξης όλη δεν την είδα, ήμουν μέσα, το κομμάτι το οποίο κάναμε εμείς, είχε για μένα μια απόλυτη συγκέντρωση γιατί ήταν play-back, να προσπαθήσεις να συγκεντρωθείς σε 80.000 κόσμο που υπήρχε εκεί, να συγκεντρωθείς για να κάνεις αυτό που κλήθηκες να κάνεις. Άρα είναι λίγο νεφελώδης η άποψη μου για το σύνολο της γιορτής.

Για το δικό σου κομμάτι θα επέλεγες την παρέα αυτή να τραγουδήσετε μαζί στο 2ο μέρος της τελετής λήξης;
-Τι εννοείς, να γινόμουν τελετάρχης;

Εννοώ θα πηγαίνατε ποτέ μαζί σε μια συναυλία; σ'ένα μαγαζί;
-Όχι, όχι. Ούτε αυτοί θα με επέλεγαν όλοι όσοι ήμασταν εκεί. Αυτό που έγινε εκεί ήταν μια πρόσκληση από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου με τα συγκεκριμένα άτομα που ήταν επιλογή δική του επίσης και με μία αίσθηση γιορτής να συμμετέχουμε όπως όλοι ξέρετε, εθελοντικά στο φινάλε αυτής της γιορτής. Αυτό είναι και εκεί μένει.

Εκεί μένει σαφώς. Αλλά μένει και η εικόνα…γι'άυτό σε ρώτησα αν θα το επέλεγες εσύ ποτέ αυτό; Άρα έκανες κάτι δεν ήταν κάτι του γούστου σου, επειδή σου το πρότεινε κάποιος άλλος…
-Δεν είναι ακριβώς …ίσως και ρεπερτοριακά θα επέλεγα και άλλα πράγματα.

Άρα το συμπέρασμα θα είναι ν'αποφεύγεις τις κακοτοπιές, να κάνεις πράγματα που θέλεις πραγματικά εσύ.
-Κοίταξε, εγώ σου λέω ότι συμμετείχα σ'ένα πράγμα στο οποίο κλήθηκα-στο φινάλε μιας γιορτής-από έναν άνθρωπο στον οποίο μόνο συγχαρητήρια έχω να πω και γνωρίζοντας ότι αυτό πού ήθελε να κάνει ήταν ας πούμε μια ένωση όλου του είδους της μουσικής που παίζεται σήμερα στην Ελλάδα - αυτή ήταν η βασική σκέψη.

Αυτό ξέρεις είναι λίγο θεϊκό βίτσιο. Ένας άνθρωπος να ενώσει. Τι είναι το τραγούδι να το ενώσεις μαλωμένα παιδάκια; Είναι πολύ ακριβή ιστορία το ελληνικό τραγούδι με πολύ βάθος και πολύ αίμα για να πει ένας άνθρωπος μόνος του ότι εγώ θα το ενώσω, είναι λίγο επηρμένο.
-Όχι, δεν είναι. Λέει ότι εγώ έχω την πρόθεση, θες; Η επιλογή είναι δική σου.

Και ήθελες;
-Ήθελα.

Λοιπόν, πες μου τον τελευταίο καιρό παρά τις πολλές υποχρεώσεις σου, αν υπάρχει κάτι το οποίο σ'έχει συναρπάσει; Δηλαδή να πείς ότι είδα αυτό, πήγα εκεί, γνώρισα αυτόν και αισθάνθηκα ότι ήρθα σ'επαφή με κάτι συναρπαστικό. Αυτή η λέξη υπάρχει στην ζωή σου ακόμα, συναρπαστικό;
-Συναρπαστικό, δεν την συναντάμε συχνά, βεβαίως υπάρχει. Θεωρώ συναρπαστικό και μια μεγάλη εμπειρία την γνωριμία μου με τον Philip Glass. Έκανα το μουσικό αλλά και το πραγματικό, εννοώντας την περιοδεία που κάναμε με τον Philip Glass, στο εξωτερικό, την χαρά που έχω γιατί αυτό το πράγμα ο ΩΡΙΩΝ θα ηχογραφηθεί και θα βγει σε cd στην Αμερική και στο ότι θα υπάρξει και μια συνέχεια, αυτό θα κάνει τον Ιούνιο του 2005 και τον Οκτώβρη του 2005 θα συνεχίσει μια μεγάλη περιοδεία, συνάντησα μουσικούς πάρα πολύ καλούς, μερικούς δεν τους ήξερα κιόλας.

Να σε ρωτήσω, το σχήμα που ετοιμάζετε για τον χειμώνα με την Χαρούλα το οποίο όταν έσκασε ως είδηση ενθουσιαστήκαμε όλοι, είναι από εκείνα που τ'ακούς και λές γιατί δεν το σκέφτηκαν τόσο καιρό; Θα είστε μαζί στον Βοτανικό, ξεκινάτε τον Νοέμβριο, θα είστε οι δυό σας;
-Ναι οι δυο μας

Χωρίς άλλες φωνές;
-Νομίζω ότι η Χαρούλα επειδή χρησιμοποιεί γενικώς back vocals θα έχει κάποια back vocals αλλά στην ουσία θα είμαστε οι δυό μας.

Έχετε ετοιμάσει τίποτα από το πρόγραμμα ή όχι ακόμα;
-Όχι είναι σε σχέδια όλα αυτά

Το βασικό ερώτημα είναι πόσο θα είστε μαζί πάνω στην σκηνή;
-Σύνολο; Τουλάχιστον 2 σαραντάλεπτα. Νομίζω το μισό πρόγραμμα θα είμαστε μαζί.


Ναι, επιτέλους.
-Μα δεν υπάρχει και λόγος να μην είμαστε μαζί. Αυτή είναι η βασική ιδέα δηλαδή το πρόγραμμα θα ξεκινήσει με εμάς τις δύο πάνω στην σκηνή για πενήντα λεπτά κατ'αρχήν.

Νομίζω ότι είναι ακριβές οι συναυλίες
-Είκοσι ευρώ, ήταν και πρίν τρία χρόνια που έκανα ξανά συναυλίες εγώ.

…Και εικοσιπέντε πουλάνε αρκετοί.
-Όχι εγώ λέω για τις συναυλίες τις δικές μου που πουλιούνται είκοσι ευρώ και μάλιστα σου λέω ότι τις τιμές μπορείς να τις ορίσεις και να μην ανέβεις.

Θεωρείς προσιτό για ένα ζευγάρι δεκαοχτάχρονων παιδιών τα είκοσι ευρώ; Είναι προσιτή τιμή;
-Υπάρχουν και τα φοιτητικά.

Τα φοιτητικά πρέπει να είσαι είκοσι χρονών για να είσαι φοιτητής, με το ζόρι φοιτητής, αυτό λέω, δηλαδή, είναι λίγο ρατσιστικό το φοιτητικό .Κάποιος που είναι δεκαοχτώ χρονών είναι εργαζόμενος και δεν είναι φοιτητής;
-Πέντε χιλιάδες δραχμές ήταν οι συναυλίες πρίν οκτώ χρόνια δηλαδή το να είναι έξι τώρα δεν είναι τίποτα φοβερό

…δεν είναι έξι, είναι εφτά τα είκοσι ευρώ. Είναι 6.800, δηλαδή ένα ζευγάρι μαζί με τα εισιτήρια του, να πιεί και μια coca-cola είναι πάνω από δεκαπέντε χιλιάρικα δεν ξέρω
-Εντάξει, μπορεί να έχεις δίκιο εγώ πάντα έχω ένα γνώμονα κα λέω πέντε χιλιάδες ήταν πρίν οκτώ-δέκα χρόνια.

Πριν οκτώ, αλλά δεν έχει ανέβει τόσο το βιοτικό επίπεδο και οι μισθοί ώστε να μπορείς να δικαιολογήσεις μια αύξηση.
-Έχουμε ξεφύγει με το ευρώ… Το ξέρω το θέμα.

Αισθάνομαι ότι οι τιμές έχουν να κάνουν λίγο με το honore του καθενός, τι εννοώ, ότι ο τάδε ανταγωνιστής μου κάνει συναυλίες με είκοσι ευρώ εγώ αν κάνω με δεκαπέντε θα ποΥν ότι είμαι κάτι λιγότερο και μικρότερο.
-Υπάρχει αυτό.

Τι πιο ωραίο από το να πεί η Ελευθερία μάγκες, κάνω δύο συναυλίες στον Λυκαβηττό με δέκα ευρώ, δεν το κάνει κανένας όμως και δεν το κάνει όχι επειδή θέλει να βγάλει φράγκα αλλά επειδή θα πουν ότι για ποιο λόγο η Ελευθερία πηγαίνει με δέκα ευρώ και η τάδε με είκοσι άρα μήπως μου πουν εμένα ότι είμαι καλλιτέχνης δεύτερης κατηγορίας;
-Αυτό μπορεί να υπάρχει σαν σκέψη, το έχω ακούσει να συζητιέται με αυτό τον τρόπο και δεν με αφορά καθόλου όπως καταλαβαίνεις, εξ ού και έχει δεκαοκτώ το εισιτήριο, το έχω ακούσει να συζητιέται και το θεωρώ εξαιρετικά ανόητο, εγώ είμαι μεγάλη και άρα το πουλάω ακριβά και ο άλλος που πουλάει φθηνότερα θεωρείται μικρότερος, το θεωρώ ανόητο τουλάχιστον.

Τι άλλα ανόητα έχεις δει στον χώρο σου; Πόσο κόσμο έχεις δει να 'φεύγει' γενικώς πολύ εύκολα;
-Eσύ έχεις δει περισσότερα

Δεν θα τα βγάλω ποτέ, στο υπόσχομαι
-Ούτε εγώ

Oι περισσότερες παρέες σου από πού είναι; Οι πολύ καλοί σου φίλοι και οι πολύ καλές σου φίλες είναι από την δουλειά; Ο πιο παλιός σου φίλος από πότε είναι; Από την εποχή της λογιστικής έχεις φίλο;
-Όχι, έχουμε χαθεί.

Σου λείπουν;
-Έχουμε χαθεί σ'ένα επίπεδο να βρισκόμαστε… δεν έχουμε χαθεί σαν επαφή αλλά δεν… οι πιο παλιοί μου φίλοι είναι κοντά σ'αυτή την περίοδο δεκαπέντε χρόνια ας πούμε.

Θεωρείς ότι αν υπήρχαν κάποιες παρέες όπως υπήρχαν πιο παλιά χρόνια, αν δηλαδή η επαφή σου με κάποιους ομότεχνους δε ήταν μέσω τρίτων, δηλαδή μέσω κοινών φίλων και τα λοιπά και μπορούσατε να κάνετε παρέα και να βγαίνετε πολύ συχνά έξω, εσύ, η Χαρούλα, η Γαλάνη, κλπ και να συζητάτε πράγματα θα ήταν καλύτερο για σας;
-Πολύ. Ξέρεις η παλιότερη γενιά, σε επίπεδο όμως δημιουργών, αυτό γινόταν, είναι ιστορικές οι εποχές όταν βρισκόταν ο Χατζιδάκης, ο Γκάτσος ο Σαββόπουλος, όλοι μαζί συζητούσανε, υπήρχε ένα καφενείο που βρίσκονταν και λέγανε διάφορα…

Και στου Ζonar's νομίζω και σ'ένα άλλο δεν θυμάμαι τ'όνομα του.To GB CORNER, στο ξενοδοχείο στη Μεγάλη Βρετάνια. Βέβαια έχουμε και λίγο στο μυαλό μας εξιδανικευμένες τις καταστάσεις αυτές, τι εννοώ όταν μαζεύονταν όλοι αυτοί δεν συζητούσαν μόνο για τέχνη. Εννοείται.Πέρναγε δηλαδή ο Ελύτης και του έκανε πλάκα ο Γκάτσος για κάποιο κοριτσάκι που είχε πειράξει ο Ελύτης. Ήταν πολύ πιο υγιές.
-Κι έτσι έπρεπε να είναι.

Σαφώς.
-Θα συζητάνε μόνο για τέχνη;

Από την άλλη σκέπτομαι επειδή η δημιουργία είναι μια καθαρά μοναχική διαδικασία εντελώς μοναχική, δηλαδή μπορεί να παίρνεις ερεθίσματα από τους γύρω σου αλλά όταν κάθεσαι να φτιάξεις κάτι, έναν δίσκο ή τραγούδια, αυτή είναι εντελώς μοναχικό, ένας δίσκος δεν χωράει συμβουλές από κάποιον και κυρίως ομότεχνο σου.
-Όχι, δεν είναι συμβουλές είναι απλώς κουβέντα, δηλαδή χαίρομαι πάρα πολύ όταν κάποια στιγμή έχει συμβεί αυτό είτε με τον Αλκίνοο είτε με τον Μιχάλη τον Γκανά όταν έχουμε βρεθεί και γενικώς γίνεται συζήτηση π,χ 'άκου αυτά τα τραγούδια' 'πως σου φαίνεται εκείνο' ή 'πως σου φαίνεται αυτό' ή 'άκουσες εκείνο τον δίσκο'. αυτή είναι η κουβέντα, ούτε κατόπιν προτροπής, ούτε κατόπιν συμβουλής.Αυτό που αισθάνεσαι εσύ θα κάνεις ιδίως, σε δημιουργικό επίπεδο αλλά είναι πολύ ωραίο όταν υπάρχει κουβέντα, όταν υπάρχει μια επικοινωνία.

Η οποία είναι σαφώς μικρότερη απ'αυτήν που επιδιώκεις εσύ να είναι;-
-Και τα τελευταία χρόνια είναι πιο δύσκολη σε επίπεδο χρόνου σ'έπίπεδο ζωής σε μια πρωτεύουσα

ΑΠΟ: http://www.melodia.gr/

Welcome!

Welcome to the new site www.arvanitaki.blogspot.com